piše: Jelena Svirčić

Vijeće ministara donijelo je akt koji policiji omogućava prikupljanje podataka o "radikalnim elementima" u društvima EU-a, razvrstanim na lijeve/desne, nacionaliste, islamiste i antiglobaliste. EU-aktivisti za ljudska prava boje se da bi se pod nadzorom mogli naći i pojedinci koji nemaju nikakve veze s terorizmom, a Zoran Pusić kaže da se radi o zastrašujućem popisu koji podsjeća na Orwellovu "1984." i na komunističku "Bijelu knjigu".

Pozitivni stereotip o Kanadi kaže da je to zemlja pristojnih, odmerenih i umerenih građana i građanki koji/e poštuju zakon svoje uzorne socijalne države, te koji/e sa ponosom ističu njenu brigu za hednikepirane, starije, manjine, itd. Svoj plišani patrotizam oni/e zasnivaju na uvreženom mišljenju o Kanadi kao miroljubivoj zemlji čije tolerantno multikulturno društvo promoviše etničku, kulturnu i lingvističku raznovrsnost, bez želje za asimilacijom imigranata itsl. Propagandni simbol Kanade kroz koji se - iz vizure autsajdera - često prelama ovaj mit je lik čuvenog "Montija", pripadnika Kraljevske kanadske konjičke policije. Taj simpatični čika - ili teta - u crvenom mundiru, sa velikim šeširom na glavi i večitim osmehom na licu, pored toga što povremeno ume da zapeva " I'm the lumberjack", pre svega brine o spokojnom snu svih stanovnika idilične države Kanade. 

Možda je tako u vlažnim snovima Majkla Mura. U realnosti, međutim, stvari stoje radikalno drugačije. 

Sledeći trend kriminalizacije otpora neoliberalnoj globalizaciji, kanadska policija je uz neviđeni budžet od 885 miliona američkih dolara, nove visokotehnološke "igračke" (poput tzv. zvučnog topa) i tragikomičnu pravnu gimnastiku kojom joj je omogućeno nediskriminativno hapšenje i faktičko uvođenje vanrednog stanja ograničenog obima, pokazala svoje pravo lice. 1000 uhapšenih, od čega ogromna većina bez apsolutno ikakvog osnova, brojne žalbe pritvorenih zbog maltretiranja, torture, seksualnog zlostavljanja, nehumanih uslova itd. prikazuju montije u sasvim drugačijem svetlu. 

O svojim iskustvima govore uhapšeni i uhapšene tokom protesta povodom samita G20.

Policijci su me davili, udarali u glavu, grubijanski se odnosili prema meni

Piše: Lejsi Mekoli

Na fotografijama mog hapšenja tokom održavanja samita G20 u Torontu vidi se mala plavokosa dama sa ljubičastim čarapama koju policajci vucaraju dok joj guraju glavu u neobeleženi kombi. Te fotografije su objavljene na naslovnoj strani Toronto Stara, u Njujork Tajmsu, i u drugim novinama. Snimak mog hapšenja se pojavio na CNN-u i drugim informativnim medijima poput CBC-a. Ja se zovem Lejsi Mekoli (Lacy MacAuley), i ovo je priča o mom hapšenju, koje je pratio nasilnički napad, davljenje i udaranje koje sam pretrpela u zadnjem delu kombija dok su me vozili u policijsku stanicu.

Druga strana medalje samita G20 u Torontu: sablasne slike policijskog nasilja nad prosvjednicima, batinanje slučajnih prolaznika i novinara te psihička i fizička tortura onih koji su završili u neljudskim uvjetima improviziranih pritvora, svjedoči "nevidljivom" strukturalnom nasilju koje provodi G- dvadesetorica.

Saopštenje Anarhističko komunističkog fronta Zabalaza (ZACF) o Svetskom prvenstvu u fudbalu 2010.

Svetsko prvenstvo 2010. mora biti razotkriveno kao apsolutna prevara što ono i jeste. ZACF snažno osuđuje drskost i licemerje vlade koja koristi priliku da ovaj događaj predstavi kao "životnu šansu" za ekonomsko i socijalno uzdizanje stanovništva Južne Afrike (i ostatka kontinenta).

Piše: Barbara Matejčić

Hrvatska stvarnost uoči devete Povorke ponosa: Da se kao potpuno neinformirani stranac nađete ovih dana u Zagrebu i sudite samo po onome što ovlaš vidite, pomislili biste da s radi o sasvim normalnoj, liberalnoj sredini. Barem što se seksualnog opredjeljenja građana tiče. I imao bi krivo. Jednako kao svi oni građani Hrvatske koji dobivaju istu takvu medijski posredovanu sliku i misle ''što više hoće ti pederi''.

Objavljen u petak, 7. maja, 2010, ovaj tekst sumira neka inicijalna razmišljanja određenih osoba iz “Okupiranog Londona” o tragičnim zbivanjima do kojih je došlo u sredu (5. maja 2010.).

Šta ono što se desilo u sredu (5. 5.) stvarno znači za anarhistički/antiautoritarni pokret? Kako se odnosimo prema smrti ovo troje ljudi - bez obzira na to ko ih je prouzrokovao? Kako se prema tome odnosimo kao ljudi i kao pojedinci/ke angažovani u borbi? Mi, koji ne prihvatamo da postoje stvari poput "izolovanih incidenata" (policijske ili državne brutalnosti) i koji upiremo prstom, svakodnevno, na nasilje koje vrši država i kapitalistički sistem. Mi, koji imamo hrabrosti da stvari nazivamo njihovim imenom; mi koji razotkrivamo one koji u policijskim stanicama muče migrante ili one koji se u glamuroznim kancelarijama i tv studijima igraju sa našim životima. Pa, šta imamo sad da kažemo?

Večerašnje tragične pogibije u Atini ostavljaju malo prostora za komentare - svi smo vrlo šokirani i duboko ožalošćeni onim što se desilo. Onima koji spekulišu da su te pogibije možda namerno prouzrokovali anarhisti, možemo samo da kažemo sledeće: mi ne izlazimo na ulice, mi ne rizikujemo našu slobodu i naše živote suprotstavljajući se grčkoj policiji da bismo ubijali druge ljude. Anarhisti i anarhistkinje nisu ubice, i nikakvi pokušaji ispiranja mozga od strane grčkog premijera Papandreua, nacionalnih ili internacionalnih medija ne bi trebalo da u suprotno ubedi bilo koga.

Imajući to u vidu, i s obzirom na nekontrolisani tok događaja, želimo da objavimo grubi prevod izjave službenika Marfin Banke - banke čija filijala je danas zapaljena u Atini, i u kojoj su tri službenika tragično nastradala.

Pročitajte pismo, prevedite ga, šaljite ga dalje kroz vaše mreže; grassroots kontrainformacije su od ključnog značaja u ovom trenutku s obzirom da grčka država i korporativni mediji agresivno istupaju protiv anarhističkog pokreta ovde u Grčkoj.

Piše: Mladi filozof

Na srpskoj Wikipediji dobrovoljno radi veliki broj saradnika, koji daju sve od sebe da bi se riznica dostupnog znanja na našem jeziku uvećala. Čast je sarađivati sa takvim ljudima. Nažalost, ima i onih koji postupaju drugačije - ne uvažavaju činjenice, zataškavaju sopstvenu istoriju i šire nacionalizam, što je nespojivo sa bilo kakvim naučnim radom. Problem nastaje kada se takvo ponašanje ne sankcioniše i postane rasprostranjeno.

Mnogi misle da na Wikipediji može da piše ko šta hoće, što je samo donekle tačno. Na ovoj enciklopediji otvorenog sadržaja svako može da piše šta hoće, ali od napisanog ostaje samo ono što prođe kontrolu administratora. Srpska Wikipedija ima 20-ak aktivnih administratora, i ja sam bio jedan od njih. Dok sam pisao o filozofiji, metafizici i religiji, bio sam uvaženi saradnik, koji je svojim radom stekao mnoštvo priznanja. Kada sam se dotakao bolnih tema novije srpske istorije usledila je konstanta opstrukcija mog rada, uvrede i brisanje članaka. Kada sam prvi put spomenuo ratne zločine nad Albancima usledila je kratkotrajna blokada mog korisničkog naloga.

Piše: J. Rogue - Common Action, Workers Solidarity Alliance

Transfeminizam je proistekao iz kritike mejnstrim i radikalnih feminističkih pokreta. Feministički pokret ima istoriju internih hijerarhija. Puno je primera obojenih žena, žena iz radničke klase, lezbejki i drugih koje su istupale protiv težnje ženskih pokreta kojima dominiraju bele i imućne žene da ih ućutkaju i zanemare njihove potrebe. Umesto poštovanja tih marginalizovanih glasova, mejnstrim feministički pokret je na prvo mesto stavio borbe za ona prava koja su prevashodno u interesu imućnih žena. Pošto se feministički pokret u celini nije rešio tih hijerarhijskih tendencija, razne grupe su nastavile da glasno govore o sopstvenoj marginalizaciji - a pre svih, transrodne žene. Proces razvijanja šireg razumevanja sistema opresije i načina na koji oni ostvaruju međusobnu interakciju unapredio je feminizam i ključ je za izgradnju teorije anarhističkog feminizma. 

Kolin Vord (Colin Ward), vodeći anarhistički mislilac i pisac posleratne Britanije, umro je 11. februara.

Piše:
Peter Gelderloos

Mogu li institucije osnovane od strane države biti od koristi anarhistima i koja je uloga sveučilišta u socijalnom sukobu

Hauard Zin (Howard Zinn), koji je umro u sredu u 87. godini života, bio je aktivista koji se borio protiv nepravde gde god se ona zapatila: u Vašingtonu, na Dubokom Jugu, u siromašnim zemljama, ili u univerzitetskim dvoranama. On je bio radikal koji se neustrašivo suprotstavljao sili, i bezbroj puta je hapšen zbog remećenja mira - što je sasvim u redu, rekao bi, ako je pri tom remetio i rat.

Piše: Tim Džons

Na početku nove godine, urednici Electronic Frontier Foundation-a (vodeće grupe za zaštitu građanskih sloboda u digitalnom svetu) sastavili su listu dvanaest važnih trenodova u zakonodavnoj, tehnološkoj i poslovnoj sferi koji će tokom 2010, po njihovom mišljenju, igrati značajnu ulogu u oblikovanju online prava.

Piše: Nikša Dubreta

Sažetak

Teoretske referencije koje karakteriziraju promišljanja uzroka ekološke krize u suvremenom anarhizmu upućuju na koncept socijalne ekologije u djelu Murraya Bookchina. Ukazuje se na važnost Bookchinove konastatacije da problemi dominacije i hijerarhije među ljudima prethode dominaciji čovječanstva nad prirodom te da ih se ne može definirati kao oznake imanentne prirodi samoj, već ih treba promatrati kao specifično socijalne probleme. U tom smislu, Bookchinova socijalna ekologija predstvlja sveobuhvatnu socijalnu kritiku usmjerenu ponajviše na kritiku razvijenog kapitalizma za kojeg smatra da predstavlja sustav u kojem hijerarhija i dominacija dosežu najrazvijeniji oblik sa sposobnošću prevladavanja u svim sferama pojedinačnog i socijalnog iskustva. Ističe se Bookchinovo nastojanje da, na tragu anarhističke liberterske tradicije, socijalno-filozofski operacionalizira pojam slobode kao spontano stremljenje u prirodnoj evoluciji koje se može aktualizirati tek društvenom promjenom u evoluciji «druge prirode». Konačno, ukazuje se koliko se Bookchinov koncept socijalne ekologije može dovesti u vezu s brojnim anarhističkim i ekološkim grupama i pokretima, koliko je u njima prihvaćen kao inspirativan u domeni novog socijalnog djelovanja, ali i u kojoj mjeri može zahvatiti njihovu raznorordnost.

Ključne riječi: anarhizam, dominacija, hijerarhija, socijalna ekologija

Kada je Katharine Hibbert izgubila posao i stan ona nije samo uštedela - odlučila je da potpuno raskrsti sa novcem, živeći od stvari koje mi ostali bacamo

Piše: Lloyd deMause

Godine 1979. Švedska je donijela zakon da je udaranje djece jednako nezakonito kao i udaranje odraslih. Zamislite tu drskost! Učenike srednjih škola poučavalo se kako odgajati djecu bez nasilja. Danas, dvadeset godina kasnije, ti srednjoškolci imaju vlastitu djecu, i... iznenađenje! Ne tuku ih!

Albanofobija može poprimiti i oblik rasizma ukoliko je povezana sa verovanjem da su Albanci neka vrsta niže rase. Anti-albanska osećanja se ogledaju i u korišćenju naziva Šiptari, koji se usled negativne konotacije u srpskom jeziku smatra smatra uvredljivim.

Tokom istorije, mnogi srpski intelektualci su predlagali razne anti-albanske projekte, između ostalih: Jovan Cvijić, Vaso Čubrilović, Ivo Andrić, Ivan Vukotić, Stevan Moljević i drugi.